Dit sterke, edele en originele Friese paard, dat geschikt was om lange afstanden te lopen met ruiters en zware wapenrustingen op zijn rug, werd later getransformeerd door de introductie van Arabisch bloed tijdens de 80-jarige bezetting door de Spanjaarden. Het resultaat was een lichter en edeler paard met betere eigenschappen qua souplesse, snelheid en uithoudingsvermogen, dat beter afgestemd was op de modernere legertechnieken.

Deze Friezen werden paarden voor de legerleiding omdat ze duidelijk herkenbaar zijn aan kleur (zwart of wit), lange manen en staart, hoge knieactie, opvallende houding en  snelheid. De soldaten konden hun leider zo herkennen aan zijn paard!

Kort daarna blonken de Friezen zelfs uit in de kunst van dressuurhogeschool, die werd uitgeoefend aan elk achtbaar Koninklijk Hof. De Friezen waren lichter en wendbaarder dan andere barokke rassen zoals de Neapolitaanse, Deense en Andalusische paarden in die tijd. Friese hengsten werden geëxporteerd naar adellijke Hoven in heel Europa om de kwaliteiten van de lokale paardenrassen te verbeteren voor zadel- en dressuursport!

 

Op het Friese platteland was het Friese paard een vorm van statusymbool voor de beter gestelde landbouwers. Met hun typische sjees voorzien van één of twee edele Friese paarden gingen ze de zondag naar de kerk. Voor het vertier werden kortebaan-draverijen georganiseerd waar traditioneel een klein oranje deken dienst deed als zadel. De Friezen groeiden zo uit tot de beste dravers ter wereld en werden zelfs ook geëxporteerd om andere draverrassen te verbeteren, zoals Orloff, Norfolk en Morgans.

Einde 19de beging 20ste eeuw volgde een eerst dieptepunt in de roemrijke geschiedennis van het Friese paard. Het edele Friese paard moest zich meten met zwaarder rassen die meer geschikt waren voor het zware werk op het land. Vele boeren lieten de Fries voor wat hij was en kozen zwaardere rassen andere kruisten hun Friezen met oa. de zwaardere Bovenlanders.

De oprichting van het Friesch Paardenstamboek (1 mei 1879) kon tijdelijk het tijd keren maar de terugloop bleef doorgaan tot er in 1913 nog slechts drie oudere stamboekhengsten overbleven zonder uitzicht op jonge aankomende exemplaren. Er was geen andere keuze dan de concurrentie aan te gaan met de zwaardere paarden. Luxe opgeven en selecteren op zwaardere paarden, zo ontstond het kleinere en zwaardere Fries landbouwpaard. Een type paard dat nu niet meer gewenst is maar was deze keuze toen niet gemaakt geweest dan was het Friese paard van de kaart geveegd wegens economisch redenen. 

De snelle mechanisate van de landbouw maakte de paarden in de landbouw overbodig. Slechts enkelingen konden het zich permiteren om een paard te houden voor het vertier en uit nostalgie. Dit leide er toe dat er in 1965 nog slechts 500 stamboekmerries ingeschreven waren in het stamboek. 

De economische welstand rond de jaren 70 brachten een nieuwe toekomst voor het oude ras. Meer en meer mensen begonnen paarden te houden voor hun plezier maar was het zwaardere tot landbouwpaard omgebouwde Friese paard niet de ideale het ideale paard voor. Een omgekeerde weg werd gevolgd en de geschiedennis diende in de omgekeerde richting hernomen worden. De "modernisering" door systematische selectie in de richting van een langbeniger en elegantere Fries paarden werd een feit. Systematisch werden de Friese paarden omgevormd tot recreatieve paarden, menpaarden en dressuurpaarden. Hun gouden karakter en sierlijk uitstraling hebben fokkers de energie en wil gegeven dit ras terug op de kaart te zetten.